ΑΤΙΘΑΣΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Ζωγραφίζω τη μορφή σου
Κι η βροχή έξω που πέφτει
Πάλι θα σε φέρει πίσω
Στου μυαλού μου τον καθρέφτη
Ξεδιπλώνω αναμνήσεις
Άλμπουμ με φωτογραφίες
Ξέρω πως δε θα γυρίσεις
Και μιλούν οι ευαισθησίες

Ατίθασες μικρές ευαισθησίες μου
Ισόβια το νου μου κυβερνάτε
Αν ειν’ όλες αυτές οι αμαρτίες μου
Αξίζει το σταυρό που κουβαλάτε
Αλύγιστες σαν σίδερο φοβίες μου
Σαν ερινύες χρόνια κυνηγάτε
Ερωτικές , πικρές οι ιστορίες μου
Και μια ψυχή που θέλει να θυμάται

Ταξιδεύει τ’ όνειρο μου
Μα δεν έχει βρει λιμάνι
Τριγυρνάει κάθε νύχτα
Ανυπότακτο αλάνι

Είχα τόσα να δώσω
Την αγάπη να κερδίσω
Δες τι απέγινε ωστόσο
Μες’ τη μοναξιά θα ζήσω

Ατίθασες μικρές ευαισθησίες μου
Ισόβια το νου μου κυβερνάτε
Αν ειν’ όλες αυτές οι αμαρτίες μου
Αξίζει το σταυρό που κουβαλάτε
Αλύγιστες σαν σίδερο φοβίες μου
Σαν ερινύες χρόνια κυνηγάτε
Ερωτικές , πικρές οι ιστορίες μου
Και μια ψυχή που θέλει να θυμάται

μαγδα ...η συζυγος μου ζωγραφιζει..
http://www.youtube.com/watch?v=lWhy0ZGr56c

ΦΟΡΑ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΣΟΥ

Σάββατο βράδυ μοναχή
Γυρνάς στο σπίτι σαν τρελή
Τη μοναξιά σου πάλι κλαις
Σε κυνηγούν οι ενοχές
Μαζί σου έπαιζε αλλά
Τα πράγματα είναι απλά
Προσπέρασε τη λογική
Γιατί να ζεις θέλει ψυχή

Φόρα τα τακούνια σου
Και χόρεψε με πάθος
Είναι ο έρωτας
Το πιο μεγάλο λάθος
Ντύσου μες τα κόκκινα
Με όπλο το φιλί σου
Δαίμονες και άγγελοι
Παλεύουν στο κορμί σου

Σάββατο βράδυ να μην κλαις
Για όλα πάντα εσύ δεν φταις
Ειν’ η ζωή τόσο μικρή
Να την περνάς σαν φυλακή

Δυνάμωσε την μουσική
Βαλε ρυθμό μες το κορμί
Βγες έξω να ερωτευθείς
Το πάθος να μην φοβηθείς

Φόρα τα τακούνια σου
Και χόρεψε με πάθος
Είναι ο έρωτας
Το πιο μεγάλο λάθος
Ντύσου μες τα κόκκινα
Με όπλο το φιλί σου
Δαίμονες και άγγελοι
Παλεύουν στο κορμί σου
ΜΑΓΔΑ(ΕΡΥΝΙΑ)

ΚΕΡΑΣΜΑ ΒΟΥΒΟ

Μαβι πουκάμισο για σένα θα φορώ
Απόψε κέρασμα βουβό για την γιορτή σου
Με εξηγήσεις πες μου αλήθεια πως μπορώ
Να καταφέρω να αλλάξω την ψυχή σου

Με ουτοπίες κτίζω κάστρα στη ζωή
Τα ντύνω όμορφα με χρώματα κι ασπίδες
Μα ένας δράκος με ανάσα φλογερή
Μου τα γκρεμίζει σαν δυο ξύλινες σανίδες

Με διαβατηριο ληγμενο και μισο
μοιαζουν τα χρονια που περασα μαζι σου
και συ τελωνης να μου λες πως δεν μπορω
σαν μεταναστης να ''ρθω στην ζωη σου



© Copyright, ZAKU

Μυστική Κραυγή

Όποιον κι αν ζήτησα θεό
Τον κόσμο μου δεν γνώρισε
Όλοι με κάναν να πονώ
Κι η μοίρα μου κοιμάται

Κι αν ζήτησα τον ουρανό
Την πίκρα μου δεν χώρεσε
Έστειλε δάκρυα φωτιάς
Για μένα που λυπάται

Στα χείλη μου λυγίζει η φωνή
Και η οργή απ την ψυχή ξεσπάει
Νοστάλγησα μια ήρεμη ζωή
Και τώρα πια κανείς κανείς δεν με κρατάει

Η φαντασία ζωηρή
Το όνειρο ζητάει
Με συνεπαίρνει η χαρά
Σαν της ζωής το νήμα
Όταν ζητάω το φιλί
Σαν το νερό κυλάει
Και της ψυχής η χαραυγή
Λευκό αγγέλου ντύμα

Στα χείλη μου λυγίζει η φωνή
Και η οργή απ την ψυχή ξεσπάει
Νοστάλγησα μια ήρεμη ζωή
Και τώρα πια κανείς κανείς δεν με κρατάει

ΜΥΘΩΔΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ

Θα πλάσω κάποια μυθωδία μυστική
Να σαγηνέψει ένα κόσμο σαστισμένο
Σε μια νιρβάνα να βυθίσει το κορμί
τιποτε πια να μην καταλαβαινω

Αχερουσίας λίμνης νιώθω ναυαγός
Σε ένα μπάρκο , ελπίδες φορτωμένο
Κίρκη με πλάνεψε και πέρασ’ ο καιρός
στις ηδονες τα χρονια να ξοδευω

Σειρήνες άχαρες κι εγώ χωρίς κερί
Ακούω λάγνες ,σε πλοίο τσακισμένο
Βαρέθηκα να περιμένω την αυγή
δεμένος σε κατάρτι ξεφτισμένο

Θα πλάσω κάποια μυθωδία μυστική
Να σαγηνέψει ένα κόσμο τελειωμένο
Σε μια νιρβάνα να βυθίσει το κορμί
τιποτε πια να μην καταλαβαινω

© Copyright, ZAKU

Σαν χέρι ινδικού θεού

Μόνος απομεσήμερο , κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι
Της νιότης σου το λίκνισμα , μαχαίρι που πληγώνει
Τα χρώματα του δειλινού , ραίνουν το πρόσωπό σου
Σαν χέρι ινδικού θεού , με φέρνεις στο βωμό σου

Θα γίνω σαν αερικό , να ‘ρθω στην κάμαρά σου
Στον κόσμο σου παραίσθηση , αχτίδα στα όνειρά σου
Ν’ αγγίξω απαλές χορδές ,με μαγικό δοξάρι
Και να με νιώσεις στο κορμί , σαν σκίρτημα , σα χάδι

Και θα σε πάρω μακριά ,σε λαμπερό λιβάδι
Των πόθων σου τ’ απαύγασμα , με κόκκινο φουστάνι
Κι’ όταν σου πλέξω στα μαλλιά , μια χούφτα ανεμώνες
Στο στήθος σου θα χύνονται αιθέριοι λειμώνες

Θα γίνω σαν αερικό , να ‘ρθω στην κάμαρά σου
Στον κόσμο σου παραίσθηση , αχτίδα στα όνειρά σου
Ν’ αγγίξω απαλές χορδές ,με μαγικό δοξάρι
Και να με νιώσεις στο κορμί , σαν σκίρτημα , σα χάδι

Πύρινος Κλοιός

Τα βράδια ονειρεύομαι την θάλασσα
Την αχνά των κυμάτων της αγγίζω
Κι ας λένε την ζωή μου πως την χάλασα
Παλεύω με το μαύρο και το γκρίζο

Οι μοίρες σου ‘ταξαν αστέρι φωτεινό
Το δρόμο σου να δείχνει το φεγγάρι
Μα χάθηκες σε κόσμο κρύο σκοτεινό
Γεννιέσαι και πεθαίνεις σ’ ένα βράδυ

Κι είδα τα μάτια σου σε πύρινο κλοιό
Σαν τον σκορπιό να δίνεις την ψυχή σου
Είπανε πως της μοίρας ήταν γραφτό
Μια καταιγίδα να ξεσπάει στο φιλί σου

Πάλι σε βρίσκω σ’ ένα μπαρ να ξενυχτάς
Στο αλκοόλ τα όνειρα σου να ξεπλένεις
Τώρα με νάμα θεϊκό κερνάς για να ξεχνάς
Πως τίποτε δεν έχεις πια να περιμένεις

Τα βράδια ονειρεύομαι την θάλασσα
Την αχνά των κυμάτων της αγγίζω
Κι ας λένε την ζωή μου πως την χάλασα
Παλεύω με το μαύρο και το γκρίζο

ΠΟΙΗΣΗ ( ΧΕΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ): ΖΩΗ ΧΑΜΕΝΗ

ΖΩΗ ΧΑΜΕΝΗ

Ζωή χαμένη χρόνια από στάχτη
στιγμές χαμένες στο κενό
μορφές που τρέμουν μέσα στη θλίψη
εγώ πότε θα φύγω από δω

Κενά από μνήμη θολές εικόνες
αναμνήσεις να πέφτουν στο γκρεμό
στενά σοκάκια υγροί κοχλίες
ακροβατώ δεν μπορώ να κρατηθώ

Ψάχνω ένα χρώμα μια μελωδία
ένα καράβι σου μυστικό
για να με πάει σαν οπτασία
σ'ένα λιμάνι αλαργινό

Kραυγή υψώνω μέσα στη νύχτα
στείλε μου φως για να λουστώ
Σαν μια ηλιαχτίδα λίγη ελπίδα
δως μου ένα νόημα να ζω

Ψάχνω ένα χρώμα μια μελωδία
ένα καράβι σου μυστικό
για να με πάει σαν οπτασία
σ'ένα λιμάνι αλαργινό
http://www.musicwave.gr/el/members/member_info.asp?id=6524#

ΛΥΠΑΜΑΙ

Λυπάμαι που με ξέρεις τόσο λίγο
Που δεν σε άφησα ν ’αγγίξεις τις πληγές
Γραφτό μας ίσως ήτανε να φύγω
Και μην αφήσεις να σε πνίξουν ενοχές

Συγγνώμη που δεν τόλμησα να ριξω
Τα τόσα πάθη μου σε λίμνες σκοτεινές
Στησαν παγίδες και δεν λέω να ξεφύγω
Μάγισσες νύχτες σε συνήθειες κακές

Σαν γέρικο σκαρί τώρα γυρίζω
Με αναμνήσεις ξεχασμένες απ΄ το χθες
Λιμάνια και στεριές πια δεν ορίζω
Ναυάγια μοιάζουν όλες μου οι στιγμές

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Με αναμνήσεις μακρινές απ΄ την πατρίδα
Σε πλοίου κατάστρωμα νιώθω τ’ αγέρι
Σαν χάδι πατρικό που η θάλασσα γαλήνια
Μου στέλνει και στα σπλάχνα της με παίρνει .

Σε ακούω μες απ’ του σφυριού τον ήχο
Ρυθμικό κι αέναο να κτυπά το καλοκαίρι
Ριγεί η καρδία μου τώρα σε κάθε κτύπο
Στο καλαπόδι σου μοιάζει φυλακισμένη

Σε οσμίζομαι στην μυρωδιά απ’ την κόλλα
σαν ύπουλο ναρκωτικό αργά με εθίζει
Κλείνω τα μάτια για να σε δω όπως πρώτα
Βλέπω σκιά που την μορφή σου δεν θυμίζει

Σε αγγίζω όμως τώρα με χέρια ροζιασμένα
Απ της φαλτσέτας σου την άγρια όψη
Σαν άπιστος Θωμάς αγγίζοντας ψάχνω εσένα
Στου κάγκελου του καραβιού την κόψη.

καθισμένος σε στάση εμβρυακή νιώθω τ’ αγέρι
μοιάζει ζεστή τώρα πνοή το θρόισμα του ανέμου
με συντροφεύει μακριά, ακούγεται ως τ’ Αλγέρι
μου ψιθυρίζει στοργικά , καλό ταξίδι γιε μου.

ΣΕ ΠΙΣΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΗ

Μεθυσμένη στα σοκάκια γυρίζεις
Χαϊδεύεις στον τοίχο μία σκιά
Σαν φως λυχναριού τρεμοσβήνεις
Στο καθάριο φύσημα του νοτιά.

Άκου στην πέτρα ,η ανάσα γρυλίζει
Σαν ήχος σαξόφωνου σε διαπερνά
Φάλτσα νότα την ψυχή σου αγγίζει
Λυγμός που χάνεται στα σκοτεινά.

Χάραξε, τον ήλιο κοιτάς παγωμένη
καύτρα τσιγάρου για συντροφιά
Μοιάζει στα δυο σου μάτια ταιριασμένη
Άνοιξης πυγολαμπίδα που ξεψυχά.

Στήσε χορό σε πίστα κρυμμένη
Άπλωσε τα χέρια σου σταυρωτά
Χρόνια στο βούρκο κολλημένη
Καιρός να νιώσεις λίγη χαρά.

ΥΓΡΗ ΜΕΛΩΔΙΑ

Η μελωδία σου ρουφηγμένη απ’ το χθες
Μπολιάζει θύμισες παλιές μες την ψυχή
δάχτυλα σέρνονται σε τεντωμένες χορδές
σαν χάδι ζεστό που αγκαλιάζει το κορμί .

με ταξιδεύεις στοργικά σε θάλασσες πλατιές
πόθους αχόρταγα ξυπνά η μορφή σου
κόλπος λύτρωσης από φουρτούνες σφοδρές
απάγκιο λιμάνι στην άκρη της αβύσσου.

Η ανάσα σου με τυλίγει με νότες τρυφερές
Η πνοή σου καυτή τα κορμιά μας ενώνει
Ο έρωτας μ’ αρμενίζει σ’ εικόνες μαγικές
Οι πτυχές σου υγρές και το πάθος με λιώνει.

Ταξίδι αναψυχής

Σηκώνω τις άγκυρες για μακριά
Τα μαύρα πανιά μου με φλόγες ζωσμένα
Ότι απέμεινε πίσω πονά
Και μια ζωή κερασμένη σε σένα

(ρεφραίν)
Ταξίδι αναψυχής
Στο δρόμο της φυγής
Κλαίει απόψε για μένα ο ουρανός
Που ‘μεινα μόνος διαβάτης σκυφτός

Λύνω τα χέρια μου απ’ τα δεσμά
Πετούν τα όνειρα μα δεν τα φτάνω
Τι να μου δώσει μια κρύα καρδιά
Που δεν κατάλαβα ότι την χάνω

Magda

ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

Κάθε που γλυκοχάραζε
Έτοιμη για δουλειά
Το μαύρο πέπλο φόραγες
νύφη μαβιά του βάλτου .

απ’ την αρχή της μέρας
σου ‘παίρναν τη μιλιά
Φωνές μες το σκοτάδι
σαν άγγιγμα θανάτου .

Κι έτσι αργά προσπέρναγες
του κάστρου τα σκαλιά
σε υπόγεια υγρά σε ρίχνανε
στο βάθος του βαράθρου .

Σου ρούφαγαν το αίμα
τσάκιζαν τα φτερά
αφέντικα σου πούλαγαν
τον ίδρο του καμάτου .

*******************

όταν εσύ κατάλαβες
το σύστημα κενό
τότε πολύ προσπάθησες
να σπάσεις τα δεσμά σου

μα σε γεμίσαν ενοχές
σε λέγανε τρελή
το σύστημα κατάλαβε
και βάλτο στα μυαλά σου

Το μεσημέρι έφτασες
Σαν ράκος στο σταθμό
Μέτρησες όλες τις ζημιές
Που ‘καναν στην καρδιά σου

Απόγευμα και έτρεχες
Να βρεις το λυτρωμό
με μια κιθάρα ‘αγκαλια
στο φάλτσο κάποιου τάστου .

************************

Κι έφτασε μια Παράσκευή
σε ξέφρενο ρυθμό
και την χορδή πια έκοψες
μέσα σε μία ζάλη .

στην άχαρη σου πιά μορφή
της αύρας το κενό
κοιτάς τον κόσμο από κει
στου χάρου την αγκάλη

Κάθε που γλυκοχάραζε
δεν πας πια για δουλειά
σε παίρνει ακόμα πιό μακριά
νύφη μαβιά του βάλτου

και τώρα που ξημέρωσε ’
σου δίνουν την μιλιά
της νιότης σου τα όνειρα
ξημέρωμα Σαββάτου.

ΑΛΜΥΡΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ

Πάλι σε νιώθω να κυλάς στα ίδια λάθη
Πάθη τυλίγουν της ζωή σου τον καμβά
Κι αν πίστευα ότι ο χρόνος θα σε αλλάξει
Κάλπικα λόγια που χορεύουν σαν τρελά

Αν της ψυχής τα μονοπάτια σε πλανεύουν
Σε παρασύρουν σ ένα κόσμο αλαργινό
Αν οι παλμοί της νιότης σου σε στέλνουν
Σ’ ατέρμονο κοχλία δίχως τελειωμό

Σταγόνα της βροχής μοιάζει το δάκρυ
Ρυάκι μ αλμυρό νερό της λησμονιάς
Κι αν η ελπίδα ακόμα μέσα μου υπάρχει
Ψεύτικη είναι και αρχίζεις να ξεχνάς .

Μαζί του παρασέρνει τα όνειρα μου
Στον δρόμο του χαράζει την πληγή
Κι αν χώρο έχω μέσα στην καρδία μου
Ιούδα μοιάζει το τελευταίο μας φιλί

ΛΥΤΡΩΣΗ

Ανάσκελα σε βρίσκω να ισορροπείς στο κενό
της ζωής σου αγναντεύεις τα υπέρλαμπρα άστρα
με αιθέριες σκέψεις να σχηματίζουν βιτρό
στων θολών σου τζαμιών τα βρώμικα ράχτα .

Κάθε βράδυ τη φωνή σου ακούς γοερά
να χάνεται αντηχώντας στο πηκτό το σκοτάδι
νιώθεις τα όνειρα σου να πουλιούνται φθηνά
σε κρυφό αλγερινό της ερήμου παζάρι .

θέλεις κουρασμένη αργά μετά την δουλειά
το κορμί σου να λουστεί της ηδονής την ζάλη
περπατάς στο δρόμο μα σταματά η σκιά
μόνη προχωρείς και κουνάς το κεφάλι .

Απάγκιο λιμάνι ζητάς στη ζεστή μου αγκαλιά
Της μοίρας γραφτό να βρεθείς στης ζωή μου
Εύθραυστη μοιάζεις τώρα , σε γεμίζω φιλιά
λύτρωσης κομμάτι κι εσύ στην ψυχή μου .

ΥΓΡΗ ΟΡΧΙΔΕΑ

Ορχιδέας καλλίγραμμο παιχνιδιάρικο σπέρμα
Ρουφάς της άνοιξης τους χυμούς και το χρώμα
Σπίλοι στολίζουν το ωραίο σου δέρμα
Υγρή ονείρωξη το δικό σου το σώμα .

Τα μαύρα σου μάτια απύθμενο τέλμα
Αντιζυγίζουν της ζωής μου το έρμα
Κυλάς μες στις φλέβες μου ολοπόρφυρο αίμα
Καυτή η ανάσα σου με φτάνει στο τέρμα .

Χυμούς φωτόδεντρου μου δίνει η μορφή σου
Απομυζώντας το νέκταρ αγνού παραδείσου
Μπολιάζω μέσα σου της ψυχής μου το νάμα
Ριγώ και χάνομαι στης ψυχής μου το κάρμα

ΠΛΑΝΗ

Χαμένος στο δρόμο της ονείρωξης και της πλάνης
Κτίζω παλάτια χρυσά , στην άμμο σπαρμένα
Χαϊδεύοντας τα αυτιά της δικής σου αυταπάτης
Κομμάτια του κόσμου σου , στολίδια μπλεγμένα .

Πλάθω με λόγια άξια , στο κύμα δαρμένα
Με άρωμα και χρώμα αληθινού παραδείσου
Ζωγραφίζω κάστρα , κρυφά , ονειρεμένα
Βυθίζομαι στις πτυχές της δικής σου αβύσσου.

Νιώθω την έξαψη αργά να με παίρνει
Σμιλεύοντας αγγέλους στο δικό σου το σώμα
Άμπωτη το βότσαλο αργά παρασέρνει
Καθώς σμίγει των κορμιών μας το στρώμα .

ΠΟΡΝΕΙΟ

Φως ιλαρό , από μια λάμπα του δρόμου
Παραπατώντας ως την άκρη του κόσμου
Μεθυσμένη παραίσθηση ,ενός παραδείσου
Με σπρώχνει αργά στην αγκαλιά της αβύσσου.

Προθάλαμος στην σιωπή, μια γριά με κοιτάζει
Δεκαπέντε ευρώ μου ζητά δεν με νοιάζει
Μπούχτισα τόσο πια στη ζωή μου
Τόσο πουλώ κι εγώ την ψυχή μου.

Καλλονή από έβενο είναι τώρα μπροστά μου
το χρώμα της μοιάζει μ’ αυτό στην καρδιά μου
παρασύρομαι στης ηδονής τα πλοκάμια
αισθάνομαι ρίγος απ’ τα γλυκά της τα χάδια .

πρωτόγονα ένστικτα ευθύς με κατακλύζουν
ιδρώτας μα εικόνες στο μυαλό μου γυρίζουν
κορμιά που πάλλονται μα δεν είναι ένα
όνειρα αλαργινά που μοιάζουν κλεμμένα .

κορύφωση που θυμίζει μια μάσκα θεάτρου
τσιγάρο στα κλεφτά με την γεύση θανάτου
προσπαθώ να σε δω καθαρά μες τα μάτια
το δάκρυ σου κάνει την ψυχή μου κομμάτια .

μήπως φταίω εγώ που σου έδωσα ελπίδα
που διέπραξατο μεγάλο μου σφάλμα
σε μια ζωή προδομένη , χωρίς πατρίδα
να ζητήσω να σε δω μες τα μάτια