Σαν χέρι ινδικού θεού [HQ]

http://www.facebook.com/zakurevenger?v=app_2392950137&ref=name#/video/video.php?v=259060209213

ΣΚΥΘΡΩΠΟ ΡΕΜΑΛΙ

Θέλω να γίνω σκυθρωπό ρεμάλι
Να ξενυχτάω σ’ άναρχους ρυθμούς
Θέλω να σκάσουν οι ερινύες στο κεφάλι
Σιχάθηκα πια κι εσύ να μην μ’ ακούς

Δεν το αντέχω ακόμη ένα αύριο θλιμμένο
Ειδήσεις να ‘ρχονται για χαλεπούς καιρούς
Μέσα μου βράζω , πόσο ακόμα να υπομένω
Σε πανηγύρι με κομπάρσους ναυαγούς

Στα πάρτι τους η αχαρη μιλια τους
με πνιγει σε μπουντρούμια σκοτεινά
Τα πρέπει και τα δήθεν όνειρά τους
Ρυτιδιασμένη πια ταινία σινεμά

Θέλω να γίνω σκυθρωπό ρεμάλι
Να ξενυχτάω σ’ άναρχους ρυθμούς
Θέλω να σκάσουν οι ερινύες στο κεφάλι
Σιχάθηκα πια κι εσύ να μην μ’ ακούς

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΔΑΝΕΙΚΕΣ

Κλείνω τα μάτια να διώξω τη μορφή σου
Μα τώρα αυτή τον εαυτό μου κυβερνά
σημάδι κόκκινο φαντάζει το κορμί σου
σε μαύρο φόντο σαν εικόνα σινεμά

πες μου τα όνειρα που έκανα μαζί σου
πως καταντήσανε δυο άχρωμες σκιές
ποιες αποφάσεις παρασύρουν τη ζωή σου
σε αλητείες με κουβέντες δανεικές

μην ξανά πεις χωρίς καρδία ψεύτικα λόγια
μην με γεμίζεις σκάρτες τύψεις κι’ ενοχές
το ξέρεις πως χωρίς μυαλό στα ‘δωσα όλα
μην μου ζητάς λοιπόν να σβήσω τις στιγμές

με ψευδαισθήσεις καρτερώ τη θύμησή σου
ψάλλουν τα χείλη μου για σένα προσευχές
εκεί που πας και χαραμίζεις την ψυχή σου
μην τη ρημάξουν οι ανούσιες ηδονές

μην ξανά πεις χωρίς καρδία ψεύτικα λόγια
μην με γεμίζεις σκάρτες τύψεις κι’ ενοχές
το ξέρεις πως χωρίς μυαλό στα ‘δωσα όλα
μην μου ζητάς λοιπόν να σβήσω τις στιγμές.

ΣΕΡΤΙΚΟΣ ΝΤΑΛΚΑΣ

Ένα βαρύ ζεϊμπέκικο παίξε μου να γλεντήσω
Τη μαύρη την καρδούλα μου να την παρηγορήσω
Μου γκρέμισες τα όνειρα και τώρα πώς να ζήσω
Τις τόσες αλητείες σου πως στο πιοτό να σβήσω

Όταν σε πρωτογνώρισα μέσα στην τρέλα ζούσα
Μα τώρα απ’ την απονιά παίρνω την κατιούσα
Τις τσάρκες σου τις πλήρωσα με αίμα απ’ την καρδιά μου
Τα σούρτα σου τα φέρτα σου ρημάξαν το νταλκά μου

Για την καρδιά σου την σκληρή δεν γράφουν τα βαγγέλια
Μα διάβολοι σε στείλανε στης ηδονής τα τέλια
Ζητάω το κορμάκι σου ξανά να το αγγίξω
Και τις στιγμές που ζήσαμε με ρόδα να στολίσω

Παίξε μου σέρτικη πενιά στροφές για να γυρίσω
Της θύμησης το βάσανο στη ζάλη μου να πνίξω
Σημάδι στην ψυχούλα μου άφησε η φυγή σου
Αλήτη με κατάντησε η άστατη ζωή σου

Ένα βαρύ ζεϊμπέκικο παίξε μου να γλεντήσω
Τη μαύρη την καρδούλα μου να την παρηγορήσω
Μου γκρέμισες τα όνειρα και τώρα πώς να ζήσω
Τις τόσες αλητείες σου πως στο πιοτό να σβήσω

ΑΧΡΩΜΟΙ ΑΛΜΠΙΝΟΙ

Άχρωμοι αλμπίνοι μου στείλαν κατάρα
Το βλέμμα καρφώνω σε τρίχρωμα λαμπιόνια
Θυσία αναίμακτη της νιότης μου τα χρόνια
Σαν σκεβρωμένες χορδές σε φάλτσα κιθάρα

Ταξιδεύει ο νους μου στη χώρα της θλίψης
Μη μ’ ακουμπάς πονάω παντού
Δίνω το σώμα μου μα είμαι αλλού
Σε έχω τόσο κοντά μα μη μ’ απορρίψεις

Συγγνώμη τώρα ζητώ για κάθε μου σφάλμα
Τη σκέψη μου ορίζουν τρισάθλια τελώνια
Ποτίσαν τα κύτταρα με σαράκια αιώνια
Των πληγών μου κουβαλάς κι''εσύ το κάρμα

Ξέρω πόσο σου στοίχισαν όλα τα χρόνια
Βυθισμένη στο τέλμα μια μικρής αυταπάτης
Ικετεύοντας στωικά να φυσήξει ο μπάτης
Να σαρώσει του μυαλού μου τ’ αλώνια

Άχρωμοι αλμπίνοι μου στείλαν κατάρα
Το βλέμμα καρφώνω σε τρίχρωμα λαμπιόνια
Θυσία αναίμακτη της νιότης μου τα χρόνια
Σαν σκεβρωμένες χορδές σε φάλτσα κιθάρα

ΣΤΗ ΛΑΥΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΡΙΑΣ

Δεν τα γουστάρω άλλο τούτα τα καρνάγια
Να επισκευάζω τις στιγμές τις πόρνες
όρτσα Θα ρίξω , με λαμαρίνες σκόρπιες
Έλα κι εσύ πριν μας τελειώσει η μαλάρια

Να μην με ψάξεις στων πειρατών τη χάρτα
Δεν θα με βρεις στην όαση της siwas
Μην μ’ αγναντέψεις απ’ τις πλαγιές της Ίδας
Σε καπηλειό θα ‘μαι δίπλα σε άδεια μπουκάλια

Δώσε πουνέντε Παναγιά να φυγουμ’ απ τα βράχια
Σκούζει στα κόντρα το σκαρί καθώς πλευρίζει
Μόνο μια χούφτα σκόνη έχει απομείνει
Από αυτή την άσπρη που πουλάνε στα παζάρια

Τάζει σε άγιους μάλαμα ο θερμαστής ο Τζίμης
Σε μια εικόνα αρπαγμένη απ’ τη λαύρα
Μαντίλια βλέπει να σαλεύουν στα μουράγια
Ψάχνει την αύρα σου μα εσύ όλο θα λείπεις

ΆΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ

Ανέρωτο κρασί να κοινωνούν, τα όνειρα γυρεύουν
σε μια γωνιά μοναχική σαν άγρυπνοι ξενύχτες
Σε πίστες αδειου φεγγάριου , τη νύχτα τους ξοδεύουν
λίγο πριν φεξει η αυγή, το σκάνε σαν αλήτες

Στο πορφυρό το δειλινό ,τα βλέπω να χορεύουν
Σε ήχο ρέκβιεμ μαγικό φερμένο απ τους αιώνες
Χαϊδεύοντας την άρπα σου τα μάτια ταξιδεύουν
Στα θέλω σου που μείνανε αγνού παιδιού εικόνες

Όμως εσύ, είσαι εκεί , σαν θεϊκό ανείπωτο ρήμα
Μοιάζει η άγια σου μορφή λευκού αγγέλου ντύμα
Με μελωδία μυστική ψηλά με αρμενίζεις
Στη στοργική σου αγκαλιά γλυκά με νανουρίζεις

Βάλσαμο είσαι στην ψυχή , ήλιος μου και αχτίδα
Άκτιστο φως σαν διαπερνάς της μοναξιάς τα γκρίζα
Μια μυρωδιά μεθυστική η αύρα της πνοής σου
Με κρύβεις μες στα βάθη σου,με σβηνεις στο φιλι σου

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Η ΣΚΗΤΗ

Ένα χαμόγελο απόψε χάρισέ μου
Βάλσαμο να ναι στης ψυχής τη σκήτη
Χρόνια βουβά σβήσε μου απ’ τη μνήμη
Και τον καημό μου διώξε Άγγελέ μου

Κι αν ηδονη σε κυριεύει πες μου
Λύτρωση είναι της καρδιάς οι χτύποι
οταν ριγούν βαθια μεσά στα στήθη
μοναδικές αν κάνουν τις στιγμές μου

Ένα ταξίδι μακρινό λαχτάρησα κι εγώ
Μ’ ένα κορμί που τόσο του ‘χει λείψει
Να νιώσει του κρασιού σου το μεθύσι
Nα κουβαλήσει της ζωης μου το σταυρό

ΕΦΗΜΕΡΑ

Εκεί στα σύνορα
Σ’ ένα ποτάμι βρεγμένη έχεις πέσει
Περνάς αντίπερα
Στο τζιν σου ματωμένη μία λέξη

Σαν διαβατήριο
Η ελπίδα που σου είχαν δώσει
Για ένα αύριο
Που ήδη εσύ έχεις προδώσει

Μην προχωράς
το μονοπάτι αυτο θα σε πληγώσει
Στο ναρκοπέδιο
Το ονειρό σου απλά θα τελειώσει

Γευσου το σήμερα
Μέσα σου είναι οι απαντήσεις
Άσε τα εφήμερα
Σε θέλω δίπλα μου να ζήσεις

ΤΟ ΒΟΤΑΝΙ

Όμορφο δειλινό μου
στον κοσμο τον δικό μου
το χρώμα σου θα πιω
σ’ ένα βαθύ ποτήρι
για να γευτούν τα χείλη
Το πόσο σ’ αγαπώ

Έρωτα και φονιά μου
Αχ αίμα της καρδιάς μου
Πως φτάσαμε ως εδώ
Μετρώ τα σφάλματα μου
Στα σκάρτα όνειρα μου
Μα πώς να λυτρωθώ ;

Στείλε μου ένα βοτάνι
Τον πόνο μου να γιάνει
Στα ουράνια να χαθώ
Αγάπη όποιος ψάχνει
Φάρμακο θέλει να βρει
Η θάνατο αργό

Σε μακρινό πλανήτη
Θέλει η ψυχή να φύγει
Να εξαγνιστώ
Κανε μου ένα σημάδι
Δυο λόγια κι ένα χάδι
Να χω για φυλακτό

ΑΤΙΘΑΣΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ

Ζωγραφίζω τη μορφή σου
Κι η βροχή έξω που πέφτει
Πάλι θα σε φέρει πίσω
Στου μυαλού μου τον καθρέφτη
Ξεδιπλώνω αναμνήσεις
Άλμπουμ με φωτογραφίες
Ξέρω πως δε θα γυρίσεις
Και μιλούν οι ευαισθησίες

Ατίθασες μικρές ευαισθησίες μου
Ισόβια το νου μου κυβερνάτε
Αν ειν’ όλες αυτές οι αμαρτίες μου
Αξίζει το σταυρό που κουβαλάτε
Αλύγιστες σαν σίδερο φοβίες μου
Σαν ερινύες χρόνια κυνηγάτε
Ερωτικές , πικρές οι ιστορίες μου
Και μια ψυχή που θέλει να θυμάται

Ταξιδεύει τ’ όνειρο μου
Μα δεν έχει βρει λιμάνι
Τριγυρνάει κάθε νύχτα
Ανυπότακτο αλάνι

Είχα τόσα να δώσω
Την αγάπη να κερδίσω
Δες τι απέγινε ωστόσο
Μες’ τη μοναξιά θα ζήσω

Ατίθασες μικρές ευαισθησίες μου
Ισόβια το νου μου κυβερνάτε
Αν ειν’ όλες αυτές οι αμαρτίες μου
Αξίζει το σταυρό που κουβαλάτε
Αλύγιστες σαν σίδερο φοβίες μου
Σαν ερινύες χρόνια κυνηγάτε
Ερωτικές , πικρές οι ιστορίες μου
Και μια ψυχή που θέλει να θυμάται

μαγδα ...η συζυγος μου ζωγραφιζει..
http://www.youtube.com/watch?v=lWhy0ZGr56c

ΦΟΡΑ ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΣΟΥ

Σάββατο βράδυ μοναχή
Γυρνάς στο σπίτι σαν τρελή
Τη μοναξιά σου πάλι κλαις
Σε κυνηγούν οι ενοχές
Μαζί σου έπαιζε αλλά
Τα πράγματα είναι απλά
Προσπέρασε τη λογική
Γιατί να ζεις θέλει ψυχή

Φόρα τα τακούνια σου
Και χόρεψε με πάθος
Είναι ο έρωτας
Το πιο μεγάλο λάθος
Ντύσου μες τα κόκκινα
Με όπλο το φιλί σου
Δαίμονες και άγγελοι
Παλεύουν στο κορμί σου

Σάββατο βράδυ να μην κλαις
Για όλα πάντα εσύ δεν φταις
Ειν’ η ζωή τόσο μικρή
Να την περνάς σαν φυλακή

Δυνάμωσε την μουσική
Βαλε ρυθμό μες το κορμί
Βγες έξω να ερωτευθείς
Το πάθος να μην φοβηθείς

Φόρα τα τακούνια σου
Και χόρεψε με πάθος
Είναι ο έρωτας
Το πιο μεγάλο λάθος
Ντύσου μες τα κόκκινα
Με όπλο το φιλί σου
Δαίμονες και άγγελοι
Παλεύουν στο κορμί σου
ΜΑΓΔΑ(ΕΡΥΝΙΑ)

ΚΕΡΑΣΜΑ ΒΟΥΒΟ

Μαβι πουκάμισο για σένα θα φορώ
Απόψε κέρασμα βουβό για την γιορτή σου
Με εξηγήσεις πες μου αλήθεια πως μπορώ
Να καταφέρω να αλλάξω την ψυχή σου

Με ουτοπίες κτίζω κάστρα στη ζωή
Τα ντύνω όμορφα με χρώματα κι ασπίδες
Μα ένας δράκος με ανάσα φλογερή
Μου τα γκρεμίζει σαν δυο ξύλινες σανίδες

Με διαβατηριο ληγμενο και μισο
μοιαζουν τα χρονια που περασα μαζι σου
και συ τελωνης να μου λες πως δεν μπορω
σαν μεταναστης να ''ρθω στην ζωη σου



© Copyright, ZAKU

Μυστική Κραυγή

Όποιον κι αν ζήτησα θεό
Τον κόσμο μου δεν γνώρισε
Όλοι με κάναν να πονώ
Κι η μοίρα μου κοιμάται

Κι αν ζήτησα τον ουρανό
Την πίκρα μου δεν χώρεσε
Έστειλε δάκρυα φωτιάς
Για μένα που λυπάται

Στα χείλη μου λυγίζει η φωνή
Και η οργή απ την ψυχή ξεσπάει
Νοστάλγησα μια ήρεμη ζωή
Και τώρα πια κανείς κανείς δεν με κρατάει

Η φαντασία ζωηρή
Το όνειρο ζητάει
Με συνεπαίρνει η χαρά
Σαν της ζωής το νήμα
Όταν ζητάω το φιλί
Σαν το νερό κυλάει
Και της ψυχής η χαραυγή
Λευκό αγγέλου ντύμα

Στα χείλη μου λυγίζει η φωνή
Και η οργή απ την ψυχή ξεσπάει
Νοστάλγησα μια ήρεμη ζωή
Και τώρα πια κανείς κανείς δεν με κρατάει

ΜΥΘΩΔΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ

Θα πλάσω κάποια μυθωδία μυστική
Να σαγηνέψει ένα κόσμο σαστισμένο
Σε μια νιρβάνα να βυθίσει το κορμί
τιποτε πια να μην καταλαβαινω

Αχερουσίας λίμνης νιώθω ναυαγός
Σε ένα μπάρκο , ελπίδες φορτωμένο
Κίρκη με πλάνεψε και πέρασ’ ο καιρός
στις ηδονες τα χρονια να ξοδευω

Σειρήνες άχαρες κι εγώ χωρίς κερί
Ακούω λάγνες ,σε πλοίο τσακισμένο
Βαρέθηκα να περιμένω την αυγή
δεμένος σε κατάρτι ξεφτισμένο

Θα πλάσω κάποια μυθωδία μυστική
Να σαγηνέψει ένα κόσμο τελειωμένο
Σε μια νιρβάνα να βυθίσει το κορμί
τιποτε πια να μην καταλαβαινω

© Copyright, ZAKU

Σαν χέρι ινδικού θεού

Μόνος απομεσήμερο , κοιτάζω απ’ το μπαλκόνι
Της νιότης σου το λίκνισμα , μαχαίρι που πληγώνει
Τα χρώματα του δειλινού , ραίνουν το πρόσωπό σου
Σαν χέρι ινδικού θεού , με φέρνεις στο βωμό σου

Θα γίνω σαν αερικό , να ‘ρθω στην κάμαρά σου
Στον κόσμο σου παραίσθηση , αχτίδα στα όνειρά σου
Ν’ αγγίξω απαλές χορδές ,με μαγικό δοξάρι
Και να με νιώσεις στο κορμί , σαν σκίρτημα , σα χάδι

Και θα σε πάρω μακριά ,σε λαμπερό λιβάδι
Των πόθων σου τ’ απαύγασμα , με κόκκινο φουστάνι
Κι’ όταν σου πλέξω στα μαλλιά , μια χούφτα ανεμώνες
Στο στήθος σου θα χύνονται αιθέριοι λειμώνες

Θα γίνω σαν αερικό , να ‘ρθω στην κάμαρά σου
Στον κόσμο σου παραίσθηση , αχτίδα στα όνειρά σου
Ν’ αγγίξω απαλές χορδές ,με μαγικό δοξάρι
Και να με νιώσεις στο κορμί , σαν σκίρτημα , σα χάδι

Πύρινος Κλοιός

Τα βράδια ονειρεύομαι την θάλασσα
Την αχνά των κυμάτων της αγγίζω
Κι ας λένε την ζωή μου πως την χάλασα
Παλεύω με το μαύρο και το γκρίζο

Οι μοίρες σου ‘ταξαν αστέρι φωτεινό
Το δρόμο σου να δείχνει το φεγγάρι
Μα χάθηκες σε κόσμο κρύο σκοτεινό
Γεννιέσαι και πεθαίνεις σ’ ένα βράδυ

Κι είδα τα μάτια σου σε πύρινο κλοιό
Σαν τον σκορπιό να δίνεις την ψυχή σου
Είπανε πως της μοίρας ήταν γραφτό
Μια καταιγίδα να ξεσπάει στο φιλί σου

Πάλι σε βρίσκω σ’ ένα μπαρ να ξενυχτάς
Στο αλκοόλ τα όνειρα σου να ξεπλένεις
Τώρα με νάμα θεϊκό κερνάς για να ξεχνάς
Πως τίποτε δεν έχεις πια να περιμένεις

Τα βράδια ονειρεύομαι την θάλασσα
Την αχνά των κυμάτων της αγγίζω
Κι ας λένε την ζωή μου πως την χάλασα
Παλεύω με το μαύρο και το γκρίζο

ΠΟΙΗΣΗ ( ΧΕΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ): ΖΩΗ ΧΑΜΕΝΗ

ΖΩΗ ΧΑΜΕΝΗ

Ζωή χαμένη χρόνια από στάχτη
στιγμές χαμένες στο κενό
μορφές που τρέμουν μέσα στη θλίψη
εγώ πότε θα φύγω από δω

Κενά από μνήμη θολές εικόνες
αναμνήσεις να πέφτουν στο γκρεμό
στενά σοκάκια υγροί κοχλίες
ακροβατώ δεν μπορώ να κρατηθώ

Ψάχνω ένα χρώμα μια μελωδία
ένα καράβι σου μυστικό
για να με πάει σαν οπτασία
σ'ένα λιμάνι αλαργινό

Kραυγή υψώνω μέσα στη νύχτα
στείλε μου φως για να λουστώ
Σαν μια ηλιαχτίδα λίγη ελπίδα
δως μου ένα νόημα να ζω

Ψάχνω ένα χρώμα μια μελωδία
ένα καράβι σου μυστικό
για να με πάει σαν οπτασία
σ'ένα λιμάνι αλαργινό
http://www.musicwave.gr/el/members/member_info.asp?id=6524#

ΛΥΠΑΜΑΙ

Λυπάμαι που με ξέρεις τόσο λίγο
Που δεν σε άφησα ν ’αγγίξεις τις πληγές
Γραφτό μας ίσως ήτανε να φύγω
Και μην αφήσεις να σε πνίξουν ενοχές

Συγγνώμη που δεν τόλμησα να ριξω
Τα τόσα πάθη μου σε λίμνες σκοτεινές
Στησαν παγίδες και δεν λέω να ξεφύγω
Μάγισσες νύχτες σε συνήθειες κακές

Σαν γέρικο σκαρί τώρα γυρίζω
Με αναμνήσεις ξεχασμένες απ΄ το χθες
Λιμάνια και στεριές πια δεν ορίζω
Ναυάγια μοιάζουν όλες μου οι στιγμές